قالب چدنی قلعه – هم قشنگه، هم کاردرسته، هم یه چیزی تو مایه‌های نوستالژی

آقا بذار از همون اول یه چیزی بگم… این قالب چدنی قلعه رو اگه یه بار بندازی زیر دست و پات توی آشپزخونه، دیگه نمیتونی ازش دل بکنی. نه به‌خاطر این‌که فقط چدنیه ها… نه! چون یه جور حس خاصی داره. انگار داری با تاریخ غذا درست می‌کنی!

من خودم یه مدت اصلاً از قالب‌های چدنی خوشم نمیومد. سنگین، کدر، قدیمی… ولی از وقتی این قلعه‌طورا رو دیدم، مخصوصاً یکی از رفقام تو تولدش باهاش کیک درست کرد، نظرم کلاً عوض شد. کیک؟ با قالب چدنی؟ آره، دقیقاً!

چی داره که بقیه قالبا ندارن؟

• اول از همه شکلش. یعنی همین‌جوری که بذاریش وسط سفره، همه فکر می‌کنن دیزاینر آوردی از بیرون.
• بعد، پختش. این قالبا گرما رو یه‌دست پخش می‌کنن، یعنی وسطش نمی‌سوزه، کناراش نمی‌مونه خام.
• یعنی من خودم باهاش نون درست کردم، ته‌دیگ درست کردم، حتی یه بار کله‌پاچه خونگی هم ریختم توش (به جون خودم!).

اگه بخوام یه مرجع معتبر خارجی معرفی کنم که خودش اومده انواع قالبای چدنی رو تست کرده، این سایته رو ببین:
seriouseats.com
اینا واقعاً یکی یکی آزمایش کردن، وزن، ضخامت، نگهداری و همه‌چی رو مقایسه کردن. یه چیز مفید حسابی!

نگهداری؟ اوهوم… یه کم باید حوصله داشته باشی ولی سخت نیست!

ببین، چدن، اگه درست نگهش داری، عمرشو به کی بده؟ به نوه‌ت شاید.
ولی خب اگه بشوری با مایع ظرفشویی و بعدش نذاری خشک شه، سریع زنگ می‌زنه.
من چی کار می‌کنم؟ اول با دستمال چربی‌شو می‌گیرم. بعد یه کم نمک خشک می‌ریزم و با دستمال می‌سابم. بعدش یه کم روغن می‌زنم و می‌ذارم تو فر یا رو شعله که گرم شه و آبش بره. همینه. همین!

برای کی خوبه؟

اگه مثل منی که دوست داری یه وسیله تو خونه‌ت باشه که هم ظاهر داره، هم کارایی، هم یه حس سنتی توش هست… این قالبو بگیر.
نه شوخی دارم، نه تبلیغ. اینو خودم با دستام استفاده کردم، عکسش هنوز تو گوشیمه 😄

حالا اگه بچه سوسولا دنبال قالب نچسب رنگی‌ن که بعد سه بار استفاده بسوزه… خب اون یه چیز دیگه‌ست. این واسه آدمیه که می‌خواد یه بار بخره، ۱۰ سال استفاده کنه، حال کنه باهاش. اصلاً خود قالب یه دکور آشپزخونه‌ست!

جمع‌بندی که نه، یه درد و دل:

من نمی‌دونم چرا ما تا یه چیزی قدیمیه، می‌گیم به درد نمی‌خوره. ولی قالب چدنی قلعه‌طور، هم خوشگله، هم خاصه، هم کارآمده. فقط کافیه یه بار باهاش کیک درست کنی، یه بار ته‌چین مرغ بندازی توش… بعدش دیگه راه برگشت نداری! به جون خودم 😉

پ.ن: اگه یه بار باهاش ته‌دیگ بادمجون درست کردی و تهش نچسبید، بدون رفتی تو مسیر قهرمانا!